 |
| Gerechtsgebouw Gent |
Het “negatief advies m.b.t. het acteren van de vaderlijke erkenning van het kind PEETERS Beau (°10 januari 2019) door meneer PEETERS Leon” blijkt opgesteld op 23 november door Eerste Substituut W.O. Parket van de procureur des Konings Oost-Vlaanderen, Afdeling Gent.
Het advies steunt enkel op het interview bij de politie Wetteren. Er zijn klaarblijkelijk geen andere onderzoeksdaden verricht.
De substituut betoogt dat “er diverse met elkaar in overeenstemming zijnde omstandigheden zijn waaruit blijkt dat de intentie van de erkenner kennelijk enkel is gericht op het, voor zichzelf, voor het kind of voor de persoon die zijn voorafgaande toestemming voor de erkenning moet geven, bekomen van een verblijfsrechtelijk voordeel dat verbonden is aan de vaststelling van een afstammingsband.”
De onderlijning is van mij.
Dit is een copy paste van de wet: welk verblijfsrechtelijk voordeel ik er voor mezelf uit kan halen is me geheel onduidelijk.
Die in overeenstemming zijnde omstandigheden zijn de hierna volgende:
-er zijn vragen bij de duurzaamheid van de relatie tussen Marcey en mij
Dat de relatie bestaat sinds 2016 en we sinds Marcey in het voorjaar van 2018 zwanger werd samen een huis huren (aangetoond) is voor de substituut niet voldoende. Dat ik voorgesteld werd aan de familie (aangetoond) die de relatie heeft aanvaard ook niet. Dit is in Afrika nochtans een zeer ernstige zaak.
De substituut wijst op het grote leeftijdsverschil. Dat is waar maar het is niet zo dat Marcey op haar 26, afgestudeerd aan de universiteit en bezig aan haar tweede job, geen relatie zou kunnen kiezen.
De substituut zou meer informatie willen over de relatie en de via what’s app onderhouden dagelijkse contacten. Dat is prima: vraag ze dan.
-er zijn vragen bij de contacten met Beau, het aantonen van de vaderlijke rol
“Meneer PEETERS had tot op heden weinig contact met zijn kind.” De substituut omschrijft het als volgt: “hij verkaarde sinds de geboorte zijn kind twee keer (onderlijnd!) te hebben gezien. Ondertussen is het kind al bijna twee jaar.”
Ik ben op bezoek geweest van 14 maart tot 17 mei 2019 en van 3 oktober tot 13 december 2019. Ja dat is twee keer en komt overeen met 137 dagen. Zou best wel vermeld mogen worden!
Tussen maart en oktober 2020 zijn de grenzen tussen België en Oeganda volledig gesloten (Covid-19 maatregel). Het advies is gemaakt in november 2020. Zou best wel vermeld mogen worden!
Als het gaat over de kwaliteit van een relatie kan je nog literatuur verkopen, maar als het gaat over tijd die je kan kwantificeren niet meer!
“Hij was niet aanwezig bij de bevalling” Ja ik was niet aanwezig bij de bevalling. Ik ware wel graag in Kabale geweest.
Vanuit het standpunt van de moeder: in Afrika is het niet gebruikelijk dat de man aanwezig is bij de bevalling. Hier is het een doodzonde als de man zijn vrouw niet “bijstaat” tijdens de bevalling; in Oeganda is dat een taak voor de moeder van de vrouw die bevalt.
Ik herinner mij uit geschriften van Marnix Gijsen: in de Bronx in New York waren mannen ook niet welkom in de bevallingskliniek. Ze werden er door de vrouwen letterlijk weggejaagd.
De substituut gebruikt woede opwekkende taal: “Meneer was niet aanwezig tijdens de bevalling. Hij was de maand voor de bevalling in Uganda, maar is dan weer teruggekeerd naar België. Het is eigenaardig dat hij de maand voor de uitgerekende bevallingsdatum van zijn eigen kind terug naar huis vertrekt. Meneer had gerust nog kunnen blijven, zeker op dergelijk bijzonder en uniek moment. Hij vond het blijkbaar niet nodig om mevrouw te steunen tijdens de bevalling. Dit getuigt van weinig interesse.”
Het zinnetje “hij vond het blijkbaar niet nodig om mevrouw te steunen tijdens de bevalling” toont de culturele bias (1) voluit.
Hij was niet aanwezig bij de bevalling “en gaf geen informatie over de zwangerschap.” Ik heb gezegd dat de zwangerschap goed verlopen is maar de bevalling niet (keizersnede). Ik heb geen vragen gekregen in de zin van: kan u wat meer vertellen over het verloop van de zwangerschap/bevalling?
In mijn paspoort kan je zien dat ik van 26/3 tot 31/5 en van 20/9 tot 27/11/2018 bij Marcey ben geweest en dus een 130-tal dagen, met andere woorden ongeveer de helft van de zwangerschap heb meegemaakt. We hebben de zwangerschap met andere woorden wel degelijk samen beleefd.
“Meneer PEETERS praatte tijdens zijn verhoor weinig over zijn zoon. Hij vertelde niet hoe de eerste twee jaren zijn verlopen. Meneer heeft hier blijkbaar geen weet van. Een gedetailleerd verhaal over zijn zoon ontbreekt; bijv. hoeveel hij slaapt, wanneer hij eet en drinkt etc.”
Dat lijkt me weer literatuur. Ik kan een hele dag vertellen over het leven van Beau. Als de overigens heel correcte inspecteur me gezegd had “u mag gerust in detail treden, ik heb tijd” had ik dat best kunnen doen.
Misschien had ik voor dit verhoor wel wat coaching van de advokaat kunnen gebruiken. Geef uitvoerig informatie, wijd uit tot in detail enz. Zoals hoger aangegeven heb ik best veel tijd doorgebracht met Beau tijdens zijn eerste levensjaar.
Door de pandemie is dat daarna veel moeilijker komen te liggen. Ik zei net tegen één van mijn kinderen dat hij misschien mee kan gaan naar de rechtbank en zeggen dat ik wel elke dag iets zeg over Beau. Hij antwoordde: en dat je elke dag met hem spreekt. Dat doe ik de laatste tijd dikwijls omdat ik merk dat hij zijn vader mist. Ik kom er nog op terug, op dat vaderbeeld van Beau.
De substituut komt met nog een derde onderlijnd argument/omstandigheid: “Mevrouw KICONCO werd niet verhoord omtrent de erkenning van haar zoon. Omwille van het ontbreken van een gedetailleerd interview van de in het buitenland verblijvende moeder van het kind is het niet mogelijk om haar verklaring te vergelijken en te beoordelen of hun intenties gericht zijn op het tot stand brengen van een duurzame levensgemeenschap; samen of met het kind.”
Mijn schuld?
Verder gaat het nog over mijn huwelijk (sinds 1 november 2020 ben ik feitelijk gescheiden maar dat was de substituut onbekend) en tenslotte, in een onduidelijke passage, over de brief die door T.G. nog toegevoegd is aan het dossier (zie post 28).
De substituut besluit:
"Mijn ambt adviseert dan ook om NIET over te gaan tot het akteren van de vaderlijke erkenning."
De gemeente kan dit advies naast zich neer leggen. Het gebeurt dat de gemeente een advies van de prokureur des Konings naast zich neerlegt. Een kritische lezing van het advies zou mijns insziens tot deze conclusie moeten leiden. Het advies weegt niet zwaar genoeg. Het is immers
heel eenzijdig,
steunt bijna volledig op niet bewezen vermoedens,
laat herhaaldelijk betekenisvolle feiten onvermeld b.v. kennen elkaar van op het werk / werken nog steeds samen, was in Oeganda op het ogenblik van de vermoedelijke conceptie-datum (aangetoond), heeft de zwangerschap mee beleefd (geruime tijd), heeft wanneer het kon zijn kind bezocht (geruime tijd; de periodes staan zelfs met datum en al vermeld in het verslag van het verhoor!), kon in 2020 niet naar Oeganda gaan omdat de grenzen gesloten waren,
vermeldt vrijwel geen info uit het verhoor die in mijn/ons voordeel pleit b.v. heeft foto’s overhandigd, draagt bij in het onderhoud van het gezin (aangetoond), zijn bereid een DNA-onderzoek te ondergaan indien dit gevraagd wordt. Samen met wel vermelde informatie b.v. de relatie bestaat sinds 2016 (zie foto’s), hij werd voorgesteld aan de familie (zie foto’s), zij huren samen een huis sinds 2018 (aangetoond),
geeft dit een totaal ander beeld dat wel wijst naar een ernstige relatie waarbinnen de zorg voor het kind zoveel mogelijk samen op een verantwoordelijke wijze wordt opgenomen. Dit wordt ondersteund doordat de vraag om erkend te worden als vader gemotiveerd wordt vanuit het belang/de basisrechten van Beau.
Het niet aanwezig zijn bij de bevalling is geen moeilijk punt want het is niet gebruikelijk in Oeganda. Niet in de buurt zijn ligt anders denk ik. Alleen tilt Marcey er niet zo aan als ik zelf geneigd ben te doen. De substituut klopt het op en is helemaal ‘biased’.
Het leeftijdsverschil is reëel maar niet onoverkomelijk. Belangrijk is dat Marcey een bewuste keuze heeft gemaakt als volwassene. Het is niet zo gemakkelijk -en al helemaal niet binnen deze context van ‘disrespect’- om de motieven van een relatie te bespreken. Die motieven zijn in ons geval andere dan materiële.
(1) Cultural bias is the interpretation of situations, actions, or data based on the standards of one's own culture. Cultural biases are grounded in the assumptions one might have due to the culture in which they are raised.
“Meneer PEETERS had tot op heden weinig contact met zijn kind.” De substituut omschrijft het als volgt: “hij verkaarde sinds de geboorte zijn kind twee keer (onderlijnd!) te hebben gezien. Ondertussen is het kind al bijna twee jaar.”
Ik ben op bezoek geweest van 14 maart tot 17 mei 2019 en van 3 oktober tot 13 december 2019. Ja dat is twee keer en komt overeen met 137 dagen. Zou best wel vermeld mogen worden!
Tussen maart en oktober 2020 zijn de grenzen tussen België en Oeganda volledig gesloten (Covid-19 maatregel). Het advies is gemaakt in november 2020. Zou best wel vermeld mogen worden!
Als het gaat over de kwaliteit van een relatie kan je nog literatuur verkopen, maar als het gaat over tijd die je kan kwantificeren niet meer!
“Hij was niet aanwezig bij de bevalling” Ja ik was niet aanwezig bij de bevalling. Ik ware wel graag in Kabale geweest.
Vanuit het standpunt van de moeder: in Afrika is het niet gebruikelijk dat de man aanwezig is bij de bevalling. Hier is het een doodzonde als de man zijn vrouw niet “bijstaat” tijdens de bevalling; in Oeganda is dat een taak voor de moeder van de vrouw die bevalt.
Ik herinner mij uit geschriften van Marnix Gijsen: in de Bronx in New York waren mannen ook niet welkom in de bevallingskliniek. Ze werden er door de vrouwen letterlijk weggejaagd.
De substituut gebruikt woede opwekkende taal: “Meneer was niet aanwezig tijdens de bevalling. Hij was de maand voor de bevalling in Uganda, maar is dan weer teruggekeerd naar België. Het is eigenaardig dat hij de maand voor de uitgerekende bevallingsdatum van zijn eigen kind terug naar huis vertrekt. Meneer had gerust nog kunnen blijven, zeker op dergelijk bijzonder en uniek moment. Hij vond het blijkbaar niet nodig om mevrouw te steunen tijdens de bevalling. Dit getuigt van weinig interesse.”
Het zinnetje “hij vond het blijkbaar niet nodig om mevrouw te steunen tijdens de bevalling” toont de culturele bias (1) voluit.
Hij was niet aanwezig bij de bevalling “en gaf geen informatie over de zwangerschap.” Ik heb gezegd dat de zwangerschap goed verlopen is maar de bevalling niet (keizersnede). Ik heb geen vragen gekregen in de zin van: kan u wat meer vertellen over het verloop van de zwangerschap/bevalling?
In mijn paspoort kan je zien dat ik van 26/3 tot 31/5 en van 20/9 tot 27/11/2018 bij Marcey ben geweest en dus een 130-tal dagen, met andere woorden ongeveer de helft van de zwangerschap heb meegemaakt. We hebben de zwangerschap met andere woorden wel degelijk samen beleefd.
“Meneer PEETERS praatte tijdens zijn verhoor weinig over zijn zoon. Hij vertelde niet hoe de eerste twee jaren zijn verlopen. Meneer heeft hier blijkbaar geen weet van. Een gedetailleerd verhaal over zijn zoon ontbreekt; bijv. hoeveel hij slaapt, wanneer hij eet en drinkt etc.”
Dat lijkt me weer literatuur. Ik kan een hele dag vertellen over het leven van Beau. Als de overigens heel correcte inspecteur me gezegd had “u mag gerust in detail treden, ik heb tijd” had ik dat best kunnen doen.
Misschien had ik voor dit verhoor wel wat coaching van de advokaat kunnen gebruiken. Geef uitvoerig informatie, wijd uit tot in detail enz. Zoals hoger aangegeven heb ik best veel tijd doorgebracht met Beau tijdens zijn eerste levensjaar.
Door de pandemie is dat daarna veel moeilijker komen te liggen. Ik zei net tegen één van mijn kinderen dat hij misschien mee kan gaan naar de rechtbank en zeggen dat ik wel elke dag iets zeg over Beau. Hij antwoordde: en dat je elke dag met hem spreekt. Dat doe ik de laatste tijd dikwijls omdat ik merk dat hij zijn vader mist. Ik kom er nog op terug, op dat vaderbeeld van Beau.
De substituut komt met nog een derde onderlijnd argument/omstandigheid: “Mevrouw KICONCO werd niet verhoord omtrent de erkenning van haar zoon. Omwille van het ontbreken van een gedetailleerd interview van de in het buitenland verblijvende moeder van het kind is het niet mogelijk om haar verklaring te vergelijken en te beoordelen of hun intenties gericht zijn op het tot stand brengen van een duurzame levensgemeenschap; samen of met het kind.”
Mijn schuld?
Verder gaat het nog over mijn huwelijk (sinds 1 november 2020 ben ik feitelijk gescheiden maar dat was de substituut onbekend) en tenslotte, in een onduidelijke passage, over de brief die door T.G. nog toegevoegd is aan het dossier (zie post 28).
De substituut besluit:
"Mijn ambt adviseert dan ook om NIET over te gaan tot het akteren van de vaderlijke erkenning."
De gemeente kan dit advies naast zich neer leggen. Het gebeurt dat de gemeente een advies van de prokureur des Konings naast zich neerlegt. Een kritische lezing van het advies zou mijns insziens tot deze conclusie moeten leiden. Het advies weegt niet zwaar genoeg. Het is immers
heel eenzijdig,
steunt bijna volledig op niet bewezen vermoedens,
laat herhaaldelijk betekenisvolle feiten onvermeld b.v. kennen elkaar van op het werk / werken nog steeds samen, was in Oeganda op het ogenblik van de vermoedelijke conceptie-datum (aangetoond), heeft de zwangerschap mee beleefd (geruime tijd), heeft wanneer het kon zijn kind bezocht (geruime tijd; de periodes staan zelfs met datum en al vermeld in het verslag van het verhoor!), kon in 2020 niet naar Oeganda gaan omdat de grenzen gesloten waren,
vermeldt vrijwel geen info uit het verhoor die in mijn/ons voordeel pleit b.v. heeft foto’s overhandigd, draagt bij in het onderhoud van het gezin (aangetoond), zijn bereid een DNA-onderzoek te ondergaan indien dit gevraagd wordt. Samen met wel vermelde informatie b.v. de relatie bestaat sinds 2016 (zie foto’s), hij werd voorgesteld aan de familie (zie foto’s), zij huren samen een huis sinds 2018 (aangetoond),
geeft dit een totaal ander beeld dat wel wijst naar een ernstige relatie waarbinnen de zorg voor het kind zoveel mogelijk samen op een verantwoordelijke wijze wordt opgenomen. Dit wordt ondersteund doordat de vraag om erkend te worden als vader gemotiveerd wordt vanuit het belang/de basisrechten van Beau.
Het niet aanwezig zijn bij de bevalling is geen moeilijk punt want het is niet gebruikelijk in Oeganda. Niet in de buurt zijn ligt anders denk ik. Alleen tilt Marcey er niet zo aan als ik zelf geneigd ben te doen. De substituut klopt het op en is helemaal ‘biased’.
Het leeftijdsverschil is reëel maar niet onoverkomelijk. Belangrijk is dat Marcey een bewuste keuze heeft gemaakt als volwassene. Het is niet zo gemakkelijk -en al helemaal niet binnen deze context van ‘disrespect’- om de motieven van een relatie te bespreken. Die motieven zijn in ons geval andere dan materiële.
(1) Cultural bias is the interpretation of situations, actions, or data based on the standards of one's own culture. Cultural biases are grounded in the assumptions one might have due to the culture in which they are raised.